Lives of the Stoics by Ryan Holiday, Stephen Hansel

Rodzina Zdrowie Styl życia Życie stoików Motywacyjny Ryan Holiday Samopomoc Stephen Hansel

Lives of the Stoics by Ryan Holiday, Stephen Hansel

Buy book - Lives of the Stoics by Ryan Holiday, Stephen Hansel

What is the subject of the book The Lives of the Stoics?

The Lives of the Stoics (2020) is a documentary film that examines the philosophy of Stoicism through the lives of its first adherents. These notes, which are jam-packed with insights about the leaders, battles, and politics of ancient antiquity, provide a new but historically accurate look at this famous ideology.

Who has read the book The Lives of the Stoics?

  • Philosophy enthusiasts are on the lookout for fresh ideas.
  • Strikers are on the lookout for motivation.
  • In search of a different point of view, aspiring historians

Who is Ryan Holiday, Stephen Hansel, and what is his story?

Ryan Holiday is an author and media strategist from the United States. His work has been featured in publications such as the Columbia Journalism Review and Psychology Today. He is the author of many books, including The Obstacle is the Way and Stillness is the Key.

Stephen Hanselman is an author and publisher who lives in New York City. He received his undergraduate degree from Fresno Pacific University and his master's degree from Harvard Divinity School. His earlier works include The Daily Stoic, which was published in 2011.

Co dokładnie jest dla mnie? Actions speak louder than words.

We should study philosophy, according to Nietzsche, if we want to become better human beings in the long run. Stoicism is unlike any other school of philosophy in that it assists us in our desire to become better. More than two thousand years ago, this school of thought originated in Ancient Greece and stresses the significance of deeds over words – of living in the right manner rather than just saying the right thing – rather than just saying the right thing. In order to learn about Stoicism, let us delve into the lives and experiences of the Stoics themselves, and we will do just that. Travel back in time to Ancient Greece and Rome as you read the intriguing histories of the most prolific Stoic philosophers in this collection of lecture notes.

You'll learn how these historical people put the Stoic qualities of knowledge, justice, and bravery into action by looking at their lives. You'll also discover how their willingness to suffer enabled them to deal with the same worries, uncertainties, and wants that plague our lives today, and how this allowed them to survive. The reasons why Cleanthes penned his philosophy on oyster shells, how Marcus Aurelius coped with a pandemic, and how the world's most renowned Stoic ended up with blood on his hands are all covered in this set of notes.

A person's stoicism is developed via trials and tribulations.

The philosophy of Stoicism may have evolved into a powerful global force, but it had modest origins. The beginnings of this important school of thought may be traced back to a single man, a terrible shipwreck, and a little porch stoop. Our tale begins in the Mediterranean, in the fourth century BCE, with a rich businessman named Zeno. Zeno is the protagonist of our story. Zeno earned a solid income by dealing with a rare purple dye produced from sea-snail blood, which was in high demand at the time. However, one day, when a ship carrying his valuable cargo sunk into the ocean, his luxurious existence came tumbling down around him. Zeno and his family had everything taken away from them. The most important lesson here is that Stoicism was formed in the furnace of adversity.

Inni mogli być zdruzgotani tym strasznym zwrotem wydarzeń, ale Zeno nie miało na to wpływu. Zajmował się swoim nieszczęściem z wytrwałością i hartem, dokładnie z cechami, które w przyszłości kojarzyłyby się ze stoicką filozofią. Aby nie pogrążyć się w nieszczęściu swojej sytuacji, Zeno przeniósł się do Aten, pulsującego centrum starożytnej Grecji, gdzie przerobił się jako filozoficzny myśliciel. Dokonał właściwego wyboru pod względem lokalizacji. Ateny w czwartym wieku było tętniącym życiem centrum handlu, a także, niestety, handlem niewolnikami. Z powodu dobrobytu gospodarczego miasta i siły roboczej niewolników miasta wykształcona elita miasta miała mnóstwo czasu na kontemplację najtrudniejszych problemów filozoficznych życia. Zeno został wprowadzony do podstaw filozofii przez Crates of Tebes, który był znanym i znanym instruktorem w starożytnej Grecji.

Skrzynie nie traciły czasu na nauczaniu Zeno niezwykłej pierwszej lekcji, którą dostarczył w postaci garnka zupy soczewicy. Crates poprosił o przetransport tej zupy po mieście. Zeno unikał zauważania, biorąc zupę przez tylne zaułki, ponieważ czuł, że pod nim jest tak trudna. Zupa została porzucona przez niego przez skrzyń, która widziała, jak skrada się i wykorzystał ją jako lekcję, nie martwiąc się zbytnio o to, co myślą inni ludzie. Zeno szybko wstał przez szeregi, aby samodzielnie stać się uznanym filozofem. Ustanowił nową filozofię, znaną jako stoicyzm, i zdefiniował jej cztery zasady przewodnie, które są następujące: odwagę, mądrość, umiarkowanie i sprawiedliwość (lub sprawiedliwość).

Stoicy, podobnie jak Zeno, wierzyli, że filozofia nie powinna ograniczać się do klasy, ale powinna być wprowadzona w życie w życiu codziennym, jak pokazują ich działania. W rezultacie, zamiast krzyczeć z dzwonka lub wykłady w wspaniałej hali wykładowej, Zeno i jego uczniowie zwołali się na werandzie w centrum Aten znanych jako Stoa Poikile, aby omówić ich poglądy. Pokora Zeno najlepiej pokazuje fakt, że nazwał swoją filozofię po tej konkretnej ganku, a nie po sobie.

Posiadanie spartańskiego stylu życia, pomyślał Cleaness, była własną nagrodą.

W dzisiejszych czasach społeczeństwo nie jest zbyt zaniepokojone tym, jak profesor filozofii prowadzi swoje życie. Ale filozofowie byli źródłem ciekawości dla swoich bliźnich przez cały czas starożytnej kultury greckiej. Wszyscy mamy opinię na temat naszych pomysłów i naszych bohaterów, aw przypadku naszego następnego stoickiego te poglądy nie zawsze są miłe. Według Legend Cleanthes urodził się na wybrzeżu Egejskim około 330 p.n.e. i stałby się jednym z najbardziej oddanych uczniów Zeno. CleanThes urodził się w domu klasy robotniczej i pracował i pracował przez całe życie. Z drugiej strony sprzątacze przyjęli ciężką pracę, podczas gdy większość z nas nie. Najważniejszą lekcją jest to, że CleanThes uważał, że życie spartańskie było nagrodą samo w sobie.

W ciągu dnia nadal studiował stoicyzm i pracował w nocy jako nośnik wodny dla zamożnych Ateńczyków, pomimo faktu, że jego reputacja filozofa zyskuje na ziemi. Mógłby łatwo wyciągnąć fizyczną pracę, gdyby chciał - było wielu ludzi, którzy byli gotowi zrekompensować czyste czas i wiedzę. Z drugiej strony CleanThes konsekwentnie odrzucał takie oferty, nawet gdy macedoński monarcha, Antygonus II Gonatas, poprosił Cleanses, aby służył jako jego osobisty nauczyciel.

Jako stoicki, CleanThes uznał, że w ciężkiej pracy istnieje godność i że nawet służebne zadanie, takie jak przecięcie wodne, może być honorowe i cnotliwe, jeśli jest przeprowadzane z doskonałością. Nie zdarzyło się to, że miał konflikt między swoimi dwoma zawodami: filozofem i pracownikiem. W rzeczywistości wierzył, że jego doświadczenie jako nośnika wodnego pomogło mu w dążeniu do stania się bardziej utalentowanym filozofem. Kiedy zatrzymujemy się i myślimy o tym, nie jest trudno zrozumieć, dlaczego. Pomimo faktu, że praca fizyczna jest męcząca, pozwala nam pozwolić naszemu myśli wędrować i oglądać inne osoby. Zapewnia nam przestrzeń mentalną, aby zastanowić się nad naszymi myślami w pokoju, jednocześnie wykonywanie naszych obowiązków.

Cleanthes, podobnie jak wiele innych prawdziwych stoików, były znane z życia niezwykle oszczędnego stylu życia. Mówiono nawet, że napisał swoje pomysły na skorupach ostryg i kości krów, a nie na papierze papirusowym, aby zaoszczędzić pieniądze na papierze papirusowym. CleanThes wykazywał stoicką cnotę obojętności na dyskomfort poprzez jego surowy sposób życia. Jednak nie wszyscy podziwiali tego studenta filozofii, który był bardzo pracowity i bardzo oszczędny ze swoimi pieniędzmi. Wyśmiewali go przez swoich innych Ateńczyków, ponieważ przez ostatnie 20 lat spędził 20 lat u naukę u Zeno, jego instruktora. Został nazywany prostotą, ponieważ był jak powolna bryła kamienia, której nie można było w niczego ukształtować. Z drugiej strony CleanThes poradził sobie ze swoimi przeciwnikami poczuciem humoru. Zamiast denerwować się, gdy inni go wyśmiewali się z niego, często reagował, wyśmiewając się z siebie, a także innych. Czyste, podobnie jak wiele innych stoików, wykorzystały humor, aby odwrócić uwagę od jęczenia lub skupienia się na bólu.

Nie każdy stoicka żyła na ideałach, których nauczono.

Cycero, który urodził się w starożytnym Rzymie w 106 rpne, jest dziś znany ze swojej pracy stoickich paradoksów, który jest zbiorem paradoksów filozoficznych. Podstawowe zasady stoicyzmu omówiono w tej interesującej książce Cycero, który wyjaśnia, w jaki sposób są paradoksalne w swoim charakterze. Na przykład, dlaczego Stoics twierdzi, że cnota jest wszystkim, czego potrzeba, podczas gdy pieniądze i dobre zdrowie są również niezbędne do dobrego samopoczucia? Ponadto, w jaki sposób stoicy mogliby myśleć, że tylko inteligentni ludzie byli bogaci, podczas gdy tak wielu filozofów żyło w kroczych warunkach? Prace Cycero zachowały wiele stoickich koncepcji i paradoksów, które w innym przypadku zostałyby utracone dla współczesnych czytelników. Jednak pomimo faktu, że świadczył ogromną służbę dla stoicyzmu poprzez unieśmiertelnienie jego zasad atramentem, Cycero nie przybył do swoich przykazań w swoim życiu.

Najważniejszą lekcją, którą należy z tego wyciągnąć, jest to, że nie każdy stoicka przeżywała swoje ideały. Cycero, który urodził się w nieznanej rodzinie w małej wiosce poza Rzymem, spędził swoje wczesne dorosłe życie na wzniesieniu korporacyjnej drabiny z zawrotną szybką prędkością. W pewnym momencie został podniesiony do pozycji konsul i przywódcy armii rzymskiej. Cycero zyskał rozgłos podczas swojego szybkiego wejścia, kiedy z powodzeniem ukarał skorumpowanego sędziego o imieniu Verres, który ukradł duże pieniądze od mieszkańców Sycylii. W tym czasie Cycero zyskał reputację trudnego sędziego. Nawet jeśli jego czyny odzwierciedlają stoickie ideały sprawiedliwości i odwagi, jego motywacje były nieco mniej honorowe niż powinny. W rzeczywistości Cycero był przede wszystkim motywowany próżnością, osobistymi ambicjami oraz pragnieniem sławy i bogactwa - z których wszystkie były diametralnie przeciwne stitionom.

Rażąca pogarda Cycero za stoickie zasady będzie miało dla niego katastroficzne reperkusyjne konsekwencje. Cyceron był skonfrontowany z potencjalnie śmiertelnym przeciwnikiem w kształcie rzymskiego senatora Catiline, niedługo po objęciu pozycji konsula. Kiedy Catiline próbował zorganizować zamach stanu i stać armią poza Rzymem, Cycero odpowiedziała szybko i zdecydowanie, choć w nieetyczny sposób. Postanowił zabić zwolenników Catiline w wyniku ich buntu - bez ich uwzględnienia. Szacuje się, że setki żołnierzy zostały zabite do czasu wykonania Cycero. W wyniku tego haniebnego wydarzenia Cycero pozwolił mu go wyreżyserować. Jednak jako student stoicyzmu powinien był zdać sobie sprawę, że sprawiedliwość, a nie pasja, jest najskuteczniejszym nauczycielem do nauki. Cycero, w jego ostatnich latach, również zawodzi najważniejszy test jego życia, ponieważ brakowało mu niezbędnej odwagi.

W tym czasie Julius Cezar i jego bezwzględna armia byli na skraju przejęcia kontroli nad Rzymem, a Cycero został poproszony o udział w walce wojskowej republiki. Z drugiej strony Cycero postanowił nic nie zrobić. Zamiast odwagi wyróżnić się przeciwko tyranii, postanowił usiąść i zaakceptować Cezara, kiedy ostatecznie został władcą miasta Rzymu.

Cato młodszy preferował stoicyzm ponad pragmatyzm jako jego filozofię życia.

Niektóre osoby rodzą się odważne, podczas gdy inne nie. Podczas gdy większość z nas wybierze mniej trudną, bardziej prawdziwą drogę na trudniejszej, bardziej prawdziwej, ci wyjątkowi ludzie zawsze pozostaną lojalni wobec swoich przekonań, nawet w obliczu niebezpieczeństwa. Aby zapewnić przykład osoby, która posiada takie cechy, nasza kolejna postać historyczna przykładowała stoicką cnotę odwagi. Jednak, jak zobaczysz, jego silne poczucie przekonania od czasu do czasu doprowadziło go do podejmowania nieprawidłowych decyzji. Cato młodszy, który urodził się w Rzymie w 95 rpne, był współczesnym Cycero. Pomimo podobieństw w wieku, ci dwaj faceci nie mogli być bardziej różni w swojej perspektywie życia. Podczas gdy Cycero był wyłącznie zainteresowany swoimi osobistymi interesami, Cato zajmował się jedynie robieniem tego, co słuszne. Cato młodszy wybrał stoicyzm ponad praktyczność, i jest to najważniejsza lekcja, jaką to zaciągnęła.

Wciąż młodzieniec Cato odmówił przemawiania w imieniu pozbawionego skrupułów żołnierza, który go skrzywdził. Jako reakcja i starając się zmusić go do poddania się, żołnierz zwisał go przez kostki z wysokiej balustrady balkonowej. Na swoje uznanie Cato pozostał nieustraszony, nie błagając o życie, ani nawet nie wyrażając troski o możliwość jego śmierci. W końcu żołnierz był w stanie go wyciągnąć i uznać, że to czteroletnie dziecko ma większą wolę niż on sam. Stoiczne poczucie przekonania Cato nadal prowadzi go przez całe dorosłe życie. Cato był wybitnym politykiem, który poświęcił swoje życie walce z przewlekłą korupcją Rzymu i opowiadając się za prawami Pleby - niższych klas Rzymu - w całej swojej karierze. Chociaż inne elity gardziły jego zasadniczymi stanowiskiem, Cato dotyczyło jedynie faktu, że jego czyny były moralnie poprawne. To właśnie, powiedział, to przykład, co to znaczy być prawdziwym filozofem i prawdziwym stoickim.

Z drugiej strony niezłomne oddanie Cato na cnotę ostatecznie spowodowałoby katastrofalne reperkusje dla kraju. Kłopoty Cato zaczęły się, gdy Pompey, członek elity politycznej, zwrócił się do niego o poślubienie swojej córki Cato. W wyniku pragnienia Pompejusza zjednoczenia ich dwóch rodzin w ten sposób Cato zdał sobie sprawę, że Pompejusz był zainteresowany tym tylko w celu stworzenia z nim sojuszu politycznego. Cato wierzył, że małżeństwo byłoby najbardziej celowym sposobem działania, ale układ wydawał się niesprawiedliwy i zacieniony. W rezultacie odmówił. Cato zrozumiałby ryzyko powiedzenia „nie”, gdyby przez chwilę odłożył swoje przekonania i rozważył problem z bardziej realistycznego punktu widzenia.

Po odrzuceniu Cato Pompey zamiast tego postanowił poślubić Julię, córkę Juliusza Cezara. Małżeństwo zapewniło Cezara znaczącego wzmocnienia politycznego, a dwaj mężczyźni pracowali razem, aby stworzyć nowe i autorytarne przeznaczenie dla Rzymu. Cezar zaatakował Rzym i zniszczył Republikę, zanim będzie mogła zostać zatrzymana. Istnieje możliwość, że wszystko to mogło zostać odwrócone, gdyby Cato postanowił upaść ze swojego moralnego wysokości, nawet nieco, aby stworzyć sojusz z Pompejuszem.

Jest tylko jedna stoica, której śladowe akty zostały udokumentowane w historii historycznej.

Możliwe, że zastanawiasz się, gdzie są wszystkie panie, gdy podróżujemy przez intelektualny krajobraz starożytności. Niestety żeńskie stoiki zostały w większości zniszczone z historii, podobnie jak z reszty historii ludzkości. Ale nie ma lepszego przykładu stoickiego hartu niż niezadowolone kobiety, które cierpiały z tej samej tyranii, wojen i prób, co ich męscy odpowiednicy. Urodzili Catos, Ciceros i Zenos starożytnego Rzymu i Grecji, bez korzyści znieczulenia, ale ich trudności i ofiary pozostały niezauważone i nierozpoznane przez książki historyczne. Najważniejszą lekcją, którą należy z tego wyciągnąć, jest to, że istnieje tylko jedna stoica, której heroiczne działania zostały udokumentowane. Porcia Cato była nazwą danej kobiety, a ona była córką Cato młodszej.

Ponownie wyszła za mąż, tym razem do mężczyzny o imieniu Brutus, po utracie pierwszego męża podczas wojny domowej Rzymu w pierwszym wieku r. Brutus i jego kolegowie planowali zamordować Juliusza Cezara, który podczas ich małżeństwa wstąpił na stanowisko cesarza i dyktatora Rzymu. Porcia, świadoma, że ​​jej mąż przygotowuje coś, ale niepewna, co podjął decyzję o skrajnych środkach, aby wykazać Brutusowi, że była godną powiernikiem i sojusznikiem. Zamiast po prostu zapytać, co to była fabuła, Porcia dźgnęła się w udzie nożem, ruch, który byłby uważany za normalny.

Kiedy Brutus wrócił do domu, zobaczył ją w stanie obfitego krwawienia. „Spójrz na ilość agonii, którą mogę wytrzymać” - zauważył Porcia. Miała nadzieję, że zademonstruje sobie, że ma silną i stoicką postać i w rezultacie będzie w stanie znieść poważną agonię, jeśli jest to wymagane, wyrządzając sobie tego rodzaju szkodę. Gdyby kiedykolwiek była torturowana pod kątem informacji, chciała mu wykazać, że nie rozpadłaby się pod przymusem podczas przesłuchania. Kiedy Brutus odkrył ten dowód żelaznej woli żony, szybko poinformował ją o szczegółach fabuły. Następnie, podczas gdy on i inni faceci bezlitośnie dźgnęli Cezara na śmierć, Porcia był w domu, mając nadzieję, że wszystko poszło zgodnie z planem. To niefortunne, że nie byłby to ostatni raz, kiedy Porcia pokaże jej stoicką odwagę i obojętność na cierpienie.

Po tym, jak upłynęły zaledwie dwa lata po śmierci Cezara, Brutus został zamordowany podczas wojny domowej, która została wywołana przez Marka Antony'ego, jednego z najzbawniejszych sojuszników Cezara. Pomimo faktu, że istnieją sprzeczne wersje tego, co się wydarzyło, jeden pisarz twierdzi, że kiedy Porcia usłyszał o śmierci męża, rzuciła się do kominka i przełknęła płonące węgle. W związku z tym popełniła samobójstwo, aby ponownie połączyć się z mężem w życiu ostatecznym, który osiągnęła w spektakularny sposób.

Stoiczne dziedzictwo Seneca zostało zniszczone przez rozlew krwi.

Co robisz, przyjmując jedną stoicką cnotę wymaga odrzucenia innej? Dokładnie to był problem Seneca młodszy, najbardziej znany stoicki filozof wszechczasów, został z tym skonfrontowany. Seneca, podobnie jak Cycero, jest najbardziej znany ze swoich osiągnięć literackich, szczególnie ze swojej kolekcji listów i esejów, o moralności, która jest uważana za jego najważniejsze dzieło. Jednak pomimo faktu, że Seneca jest szanowany za swoje uwagi na ten temat, wykazywał słaby wyrok moralny przez cały czas na ziemi. Według filozofii stoickiej wszyscy mamy moralny obowiązek zaangażowania się w politykę, aby wnieść pozytywny wkład w ogólny dobrobyt. Być może właśnie ta stoiczna filozofia zmusiła Seneca w 50.00 roku, aby zaakceptować ofertę nauczania 12-letniego dziecka-chłopca, który zostałby kolejnym cesarzem Rzymu. Klaudiusz adoptował dzieciaka, którego nazywał się Nero, i był adopcyjnym synem cesarza.

Najważniejszą lekcją jest to, że stoickie dziedzictwo Seneca było zabarwione krwią. Z drugiej strony Nero był surowy i uprawniony, a także leniwy i egoistyczny. Seneca próbował zaszczepić mu stoickie ideały wiedzy, sprawiedliwości i współczucia, ale nie był pod wrażeniem. Nero wykazywał oczywiste cechy mężczyzny i władcy, że dorastałby, nawet jako dziecko. Matka, Agrippina, zabiła swojego ojca, Claudiusa, cztery lata później, torując ścieżkę 16-letniego Nerona, aby wstać Tron Rzymu. I ten nowy chłopiec-najemnik nie trwał długo, aby zademonstrować własne nikczemne cechy. Nero zaczął od zamordowania matki, a potem zaczął zabijać każdego krewnego mężczyzny, który może być potencjalnym pretendentem do tronu.

Seneca nigdzie nie było widoczne w całej tej rzezi. Niestety był tam po stronie Nerona jako jego lojalny instruktor. Seneca pozostawała wierna Neronowi przez następne 15 lat, pomimo faktu, że młody cesarz okazywał się psychopatą dyktatorską w tym czasie. Podczas gdy Seneca próbował przekonać Nerona do okazania współczucia swoim przeciwnikom, kiedy to się nie udało, brakowało mu odwagi i samodyscypliny, aby po prostu odejść. Zamiast tego wykorzystał szansę na zdobycie więcej pieniędzy niż jakikolwiek inny filozof w historii i prowadzić luksusowy styl życia, który nie był w historii. Być może przekonał się, że pozostając tak blisko władzy, wypełniał swój stoicki obowiązek polityczny, ale jego bogactwo zbudowano na plecach okrucieństw Nerona.

Po tym, jak wszystko zostało powiedziane i zrobiono, Seneca brakowało moralnego hartu innych stoików, takich jak Cleanthes i Cato. Zamiast wprowadzić swoją teorię w praktyce, postanowił o tym pisać. Będziesz musiał sam zdecydować, czy to wystarczy.

Marcus Aurelius był stoickim przywódcą, który prowadził Imperium Rzymskie z pokorą i współczuciem.

Często stwierdzono, że całkowitą moc całkowicie zepsuje wszystko. To z pewnością prawda. I niestety historia wielokrotnie pokazywała, że ​​tak jest. Niemniej jednak nasza ostatnia stoicka postać wydaje się być wyjątkiem od normy. Pokazał nam, wspaniałym przykładem własnego życia i przywództwa, co ludzkość naprawdę jest w stanie osiągnąć. I pod wieloma względami to jego stoicyzm pozwolił mu osiągnąć taką wielkość. W szczególności omawiamy Marcusa Aureliusa, który jest uważany za pierwszego filozofa na świecie.

Marcus miał zaledwie 17 lat, kiedy bezkładny cesarz Hadrian wybrał go jako jego następcę i poprosił o został członkiem imperialnego gospodarstwa domowego. Urodził się w szanowanej rzymskiej rodzinie w 121 roku n.e. Podczas gdy wielu młodych mężczyzn miałoby pokusę, aby tak znacząca zmiana bogactwa poszła na ich głowy, Marcus pozostał miłym i skromnym młodym mężczyzną, którym był od samego początku. Nawet kiedy przeprowadził się do pałacu, nadal chodził do domów swoich nauczycieli, zamiast zapraszać ich do swojej rezydencji. Główną ideą jest to, że Marcus Aurelius rządził Imperium Rzymskim ze sttoiczną pokorą i współczuciem, która jest tutaj centralną lekcją.

O dziwo, jednym z jego pierwszych działań było dzielenie się autorytetem z jego adoptowanym bratem, Lucjuszem, mianując go jako współczynnika, który był wówczas niespotykany. Zastanów się, jak rewolucyjne było to w świetle faktu, że poprzedni cesarze, podobnie jak Nero, zabili swoich przeciwników politycznych. Hojność Marcusa, z drugiej strony, nie zakończyła się na tym. Natychmiast wybaczył spiskowcom za ich zdradę po tym, jak dowiedział się, że jeden z jego najbliższych przyjaciół politycznych, Cassius, planował przeciwko niemu bunt. Płakał, gdy Cassius został zamordowany w odwecie za ich działania.

Marcus, podobnie jak prawdziwy stoicka, upewnił się, że jego wybory zawsze były kierowane interesami zwykłych Rzymian, a nie jego osobistą przyjemnością i wygodą. Pomyśl o jego działaniach podczas plagi Antonine, która napotkała spustoszenie w całym Cesarstwie Rzymskim. Marcus mógł po prostu zwiększyć podatki swoich ludzi, aby uzupełnić wyczerpujące kasety Rzymu, ale zdecydował się tego nie zrobić. Zamiast tego przejął wszystkie dekoracje ze swojej imperialnej rezydencji i sprzedał je najwyższej oferentowi w czasie aukcji. Pisma Marcusa ujawniają, że włożył wiele wysiłku, aby żyć zgodnie ze swoją stoicką filozofią. W swojej książce medytacji wyraża między innymi sentymenty zazdrości, wściekłości i pożądania. Z drugiej strony Marcus próbował kontrolować swoje emocje, podczas gdy wielu z nas uległo im. Zgodnie z jego pismami znalazł kierunek w stoickiej wiedzy i wykorzystał go do zbudowania moralnego fundamentu dla własnego stylu przywództwa.

Życie i dzieła Marcusa Aureliusa w końcu służy jako prawdopodobnie najpotężniejszy dowód siły stoicyzmu, jaki kiedykolwiek wyprodukowano. Wynika to z faktu, że ta filozofia polega na rozwijaniu naszego wadliwego ludzkiego ja, aby móc utrzymać nasze zasady moralne, niezależnie od okoliczności naszego życia.

To jest wniosek książki, życie stoików.

Najważniejszą lekcją w tych notatkach jest to, że stoicyzm uczy nas cech odwagi i sprawiedliwości oraz że błaga nas, aby przeprowadzić nasze obowiązki obywatelskie za większą korzyść wszystkich. Chociaż założyciele stoicyzmu nie zawsze żyli zgodnie z ich własną filozofią, możemy uczyć się z ich życia i błędów dotyczących znaczenia bezinteresownej uczciwości, a także niebezpieczeństw próżności i dekadencji poprzez badanie ich życia i błędów.

Kup książkę - Lives of the Stoics Ryan Holiday, Stephen Hansel

Scenariusz BrookPad Zespół oparty na życiu stoików Ryana Holiday, Stephen Hansel



Starszy post Nowszy post


Zostaw komentarz

Pamiętaj, że komentarze muszą zostać zatwierdzone przed ich opublikowaniem