Hałas Daniel Kahneman, Olivier Sibony i Cass R. Sunstein

Biznes Daniel Kahneman Finanse Umiejętnośći zarządzania Metodologia Hałas Psychologia

Wada ludzkiego osądu

Hałas Daniel Kahneman, Olivier Sibony i Cass R. Sunstein

Kup książkę - Noise autorstwa Daniel Kahneman, Olivier Sibony i Cass R. Sunstein

Jaki jest temat hałasu książki?

Hałas (2021) jest badaniem chaotycznego i kosztownego wpływu, jaki losowość odgrywa w procesach decyzyjnych i decyzyjnych ludzi. Ujawniając procesy, które leżą u podstaw funkcjonowania naszego mózgu i społeczeństwa, autorzy pokazują, że hałas-niepożądana nieprzewidywalność w podejmowaniu decyzji-jest zarówno nieunikniona, jak i nieuchwyt. Możemy jednak zmniejszyć ilość hałasu w naszych osądach i uczynić nasze środowisko bardziej sprawiedliwe, stosując kilka metod solidnych.

Kto przeczytał hałas książki?

  • Ekonomiści behawioralni, psychologowie, dyrektorzy generalni i studenci są zainteresowani ekonomią behawioralną.
  • Każdy, kto jest zainteresowany tym, jak ludzie podejmują decyzje i jak te decyzje wpływają na społeczeństwo, powinien przeczytać tę książkę.
  • Każdy, kto zajmuje się poprawnością i uczciwością procesu.

Kim są Daniel Kahneman, Olivier Sibony i Cass R. Sunstein i co oni robią?

Daniel Kahneman jest ekonomistą i psychologiem, który jest najbardziej znany ze swojej książki, Fast and Slow, który został opublikowany w 1995 roku. Za jego wkład w ekonomię, Kahneman został uhonorowany Nagrodą Nobla za ekonomię w 2002 r. Oraz prezydencki Medal wolności w wolności w 2013. Jest teraz emerytowanym profesorem na Uniwersytecie Princeton, gdzie przez wiele lat uczył.
Cass R. Sunstein jest badaczem prawnym i autorem lub współautorem wielu książek, w tym Nudge, które współautował z Richardem Thalerem. Jest także autorem różnych artykułów i rozdziałów książek. Dr Cass Sunstein pełnił funkcję starszego administratora w administracji prezydenta Baracka Obamy. Jest także twórcą i szefem programu Harvard University na temat ekonomii behawioralnej i polityki publicznej.
Jest członkiem Oxford University, byłym starszym partnerem w McKinsey & Company, a autorem You You Shall, który popełnił straszny błąd! Zaraz popełnisz okropny błąd!

Co dokładnie jest dla mnie? Odkryj tajemnice fascynującego królestwa hałasu.

Zastanów się nad następującym scenariuszem: Trzymasz stoper w dłoni. Rozpocznij zegarek, a następnie zatrzymaj go po dokładnie dziesięciu sekundach, wszystko bez zerkania w tym czasie. Jeśli powtórzysz ten proces wiele razy z rzędu, przekonasz się, że osiągnięcie 10 sekund na kropce jest prawie trudne. Czasami będziesz trochę krótki, a innym razem będziesz trochę dłużej. Czasami możesz być o kilka milisekund. Innym razem nie jesteś ułamkiem sekundy, a nawet więcej. W każdym razie skończysz z kolekcją błędów, które nie mają oczywistego wzoru i w wyniku tego małego eksperymentu. Jest to przykład hałasu lub seria nieprzewidywalnie złych decyzji. I chociaż twoje błędy w tym małym eksperymencie stopwatch wydają się wystarczająco nieszkodliwe, jak wkrótce odkryjesz, różnice w osądach mogą mieć znacznie poważniejsze konsekwencje. Proszę przyjąć moje zaproszenie do dziwnego królestwa hałasu.

Wśród tematów omówionych w tych notatkach jest to, co ma wspólnego z szansami na spotkanie na studia, dlaczego ty-i wszyscy inni-jesteś okropny w prognozowaniu przyszłości i jak nasze umysły poszukujące narracji mogą spowodować spustoszenie z naszymi decyzjami.

Osąd ludzki może mieć negatywny wpływ na różne niepowiązane i nieoczekiwane okoliczności.

Zastanów się nad następującym scenariuszem: jesteś seniorem szkoły średniej, a ty i twój najbliższy kumpel jesteście samozwańczym maniakiem intelektualnym. Aby lepiej zrozumieć przypadkową i dziwną naturę rodzaju hałasu, o którym tu mówimy, załóżmy, że jesteś seniorem w szkole średniej. Ty i twój przyjaciel otrzymaliście kolejne, jak w szkole, przeżyliśmy SATS i otrzymaliśmy wywiady przyjęte w tej samej instytucji Ivy League. Wchodzisz na rozmowę i wszystko idzie płynie, jak można się spodziewać. Twoje silne wyniki akademickie robi wrażenie na oficerze rekrutacyjnym i wracasz do swojego pojazdu przez kampus, słońce na twarzy i chłodny wiatr na plecach, czując się fantastycznie. Twój kumpel ma spotkanie z tym samym oficerem rekrutacyjnym następnego dnia, co jest dla Ciebie wygodne. W ten sam sposób, w jaki odbył się twój wywiad, jej poszło dobrze. Jednak gdy tylko wyszła, chmury deszczowe, które gromadziły się przez cały dzień, otwierają się, uwalniając ulewne potop.

Po kilku tygodniach ty i twój partner otrzymujesz listy z biura rekrutacyjnego. Okazuje się, że cię odrzucili, ale zamiast tego zaakceptowali twojego kumpla. Twoje myśli wirują w twojej głowie. Czemu? Co ona ma, czego nie masz? Pierwsze i najważniejsze przesłanie jest następujące: wyrok może mieć negatywny wpływ na ludzkie osądy niezwiązane i nieoczekiwane okoliczności. Jak pisała naukowca behawioralna Uri Simonsohn w artykule z 2003 roku z prowokującym tytułem „Chmury sprawiają, że kujony wyglądają dobrze”, pogoda mogła odgrywać rolę w wyniku wyborów. W wyniku swoich badań Simonsohn stwierdził, że urzędnicy ds. Przyjęć na studia zwrócili większą uwagę na oceny i wyniki testów w Clouder Days.

Alternatywnie, w lepszych dniach urzędnicy rekrutacyjne są bardziej zwracani do cech nieakademickich, co oznacza, że ​​w dniu wywiadu oficer mógł być bardziej zainteresowany sportami i zdolnościami twórczymi niż heteroseksualistami, a nie heteroseksualistami, w przeciwieństwie do prostych jako prosto jako i wyniki SAT. Alternatywnie jest możliwe, że wybór oficera rekrutacyjny nie miał nic wspólnego z pogodą i miał wszystko wspólnego z ankieterami, którzy przybyli przed tobą. Być może dlatego, że te dzieci były doskonałymi perspektywami, a oficer rekrutacyjny po prostu nie chciał kontynuować przegranej serii.

Ale trzymaj się Sec. Inne nieistotne zmienne mogły również odgrywać rolę w wyborze. Chociaż miał dostęp do klimatyzacji w miejscu pracy, oficer rekrutacyjny mógł być głodny lub sfrustrowany po tym, jak jego lokalny klub piłkarski poniósł rozczarowującą stratę. Mógł pomyśleć, że słońce jest za gorące, pomimo klimatyzacji w biurze. Kilka badań wykazało, że każda z tych pozornie nieistotnych zmiennych może wpływać na wyroki urzędników ds. Pożyczek bankowych, sędziów baseballowych, lekarzy i sędziów. Należy zauważyć, że we wszystkich tych sytuacjach jedna osoba stale się konfrontuje z zasadniczo takimi samymi okolicznościami przy podejmowaniu różnych decyzji. Ta nieprzewidywalność jest określana przez badaczy jako od czasu do czasu hałas i jest to jeden z głównych rodzajów hałasu. Nie jest to jednak jedyny.

Hałas i stronniczość nie są tym samym, ale stronniczość może powodować hałas.

Wypróbujmy kolejny eksperyment myślowy, tym razem, który ma miejsce podczas karnawału. Mówiąc dokładniej, jest w arkadzie strzelania. Dwa z was właśnie nakręcili liczne metalowe granulki w papierowych celach, które zostały przyciągnięte na drugim końcu zasięgu z pistoletami BB w twoich rękach. Oboje jesteście złymi strzelcami, ale robisz to na różne sposoby. Miss w twoim papierowym celu są rozproszone w całym celu. Widząc z odległości, jasne jest, że nie ma wzoru. Twoje zdjęcia mają w sobie dużo hałasu. Z drugiej strony cel twojego przyjaciela opowiada inną opowieść. Jego strzały zostały zgrupowane razem, ale żaden z nich nie uderzył w cel. Niski i po lewej, jego zdjęcia są moim ulubionym. Jego wyraz wyraża wrażenie, że prawdziwy Bullseye jest naprawdę na dole. Alternatywnie, lufa jego karabinu mogła być zgięta. Jakie jest źródło jego konsekwentnych błędów?

Najważniejszą lekcją jest to, że hałas i uprzedzenia nie są tym samym, ale uprzedzenie może powodować hałas. Stronniczość to termin używany do opisania, kiedy regularnie popełniamy błędy. Słowo to jest często używane do wyrażania uprzedzeń przeciwko niektórym grupom osób w naszym codziennym życiu. W dziedzinie psychologii słowo to jest często używane w odniesieniu do procesów poznawczych, które powodują podejmowanie błędnych decyzji. Rozważ zjawisko uprzedzeń dotyczących wniosków, które prowadzi nas do zginania naszych osądów w kierunku pożądanego rezultatu, powodując, że postrzegamy informacje w sposób wypaczony. Rozważ przykład Sądu Imigracyjnego Miami, w którym odkryto, że szanse na uzyskanie schronienia wahały się od 5 do 88 procent w zależności od tego, który z dwóch sędziów przewodniczył sprawa. Na decyzje tych dwóch sędziów prawie na pewno wpłynęło BIA. Oczywiste jest, że tego rodzaju uprzedzenia mogą mieć efekty zmieniające życie.

Dwaj sędziowie Miami stworzyliby papierowe cele z kulami, które byłyby rozproszone po całym miejscu, gdyby wyroki azylowe były granulkami BB w pistolecie BB. Jeśli jednak na mapie wykreślono na mapie wyroki azylowe całej sali sądowej w Miami, w tym nieprzewidywalne wybory innych sędziów, celem papieru sądu wydaje się być pomieszanym bałaganem. Hałas systemowy jest terminem używanym do opisania rodzaju zmienności, która występuje, gdy osądy w systemie są niezgodnie niezgodne. Pamiętasz wstrętny pracownik rekrutacji Ivy League, który czasami hałasował? Możliwe, że było to również spowodowane uprzedzeniami. Ale niezależnie od tego, czy próbujemy ustalić szum zdarzeń, czy szum systemowy, musimy sprawdzić nasz cel papierowy z odległości. W przypadku, gdy trzymamy cel zbyt blisko naszych oczu, hałas staje się niezauważalny. Przejrzyjmy teraz naszą uwagę na inny obszar podatny na hałas: prognozy.

Podczas prognozowania często kołysze nas to, co wydaje się w tej chwili poprawne.

Sędzia, który decyduje o kaucji, ma dużą odpowiedzialność. Czy powinna zatrzymać więźnia w więzieniu w oczekiwaniu na proces, czy powinien pozwolić mu na kaucję? Jeśli popełni błąd i odmówi kaucji oskarżonego, straciłby wolność, a także zatrudnienie. Jego rodzina może zostać zmuszona do opuszczenia domu. Żadne z tych cierpień nie pomogło doprowadzić do sprawiedliwości. Alternatywnie, jeśli udzieli kaucji w błędach, może uciec i, w najgorszym scenariuszu, popełnić kolejne przestępstwo jako karę. Podczas ważenia profesjonalistów i wad wypuszczenia oskarżonego, sędzia kaucji czerpie z jej poprzednich doświadczeń i dowodów w Front jej, aby przewidzieć, co zrobi oskarżony, jeśli zostanie uwolniony. Niestety ludzie - a to w tym sędziowie - są niezwykle źli w generowaniu dokładnych prognoz w swoich dziedzinach. Najważniejszą lekcją jest to, że kiedy przewidujemy prognozy, często jesteśmy błędni przez to, co wydaje nam się wówczas dobre.

W 2018 r. Zespół kierowany przez badacz obliczeń i zachowań Sendhil Mullainathan opracował algorytm, który wygenerował decyzje kaucji w sądzie. Dali mu wyniki około 760 000 rozpraw z kaucją w świecie rzeczywistym i odkryli, że algorytm zmniejszyłby zarówno populację więzienia, jak i przestępstwa popełnione przez zwolnionych przestępców o 24 do 42 procent, gdyby został wdrożony w tym samym czasie. Inne badanie wykazało, że prosta formuła, która uwzględnia tylko dwie zmienne - wiek pozwanego i liczba dat sądowych, które pominęli - bije ludzkich sędziów w różnych sytuacjach. Więc co jest z algorytmami i arytmetyką z tyłu, która sprawia, że ​​profesjonaliści z wieloletnim szkoleniem i doświadczeniem pojawiają się daleko za nimi? Rozwiązanie jest proste. Sędziowie są omylnymi ludźmi.

To nasza potrzeba zamknięcia napędza nasze próby przewidywania przyszłości. Celem jest rozwiązanie problemu psychicznego, a kiedy wymyślimy rozwiązanie, otrzymujemy wewnętrzny sygnał, który mówi: „Tak, to wszystko!” Przyjemna prognoza jest taka, która jest zgodna z naszym światopoglądem, a siła tej emocjonalnej przyjemności często zaślepia nas na fundamentalne wady prognoz: ich niezdolność do przewidzenia przyszłości. Nie mamy możliwości wiedzy, czego nie wiemy, a to, co wiemy, może być w jakiś sposób niepoprawne, niedokładne lub zwodnicze. Zasady i algorytmy są również niedobałe w wiedzy. W rzeczywistości jest znacznie gorzej. Są jednak pozbawione wewnętrznych sygnałów, poglądów na świat i emocjonalnych nagród, które są z nimi powiązane. Krótko mówiąc, przewyższają ludzi, ponieważ nie mają wpływu na hałas.

Nie zwracamy uwagi na hałas, ponieważ nie stanowi interesującej narracji.

Fakt, że notatki często zaczynają się od narracji, mógł przykuć twoją uwagę. Jako punkt wyjścia tworzymy czas i lokalizację, wydarzenie obejmujące postać, kogoś, kto ma cel i wyzwania do osiągnięcia. Robimy to, ponieważ ludzki umysł cieszy się dobrą narracją, a wiedza, która jest przydatna w historii, jest bardziej prawdopodobne. Do tej pory patrzyliśmy na hałas i niektóre z konsekwencji, jakie ma w przypadku procesów wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych i przyjęć na studia. Jak wcześniej powiedziano, wszędzie, gdzie osoby dokonują osądów, będzie dużo hałasu. Ale jeśli wokół nas jest tyle hałasu, dlaczego nie słyszeliśmy o tym więcej? Najważniejszą lekcją jest to, że lekceważymy hałas, ponieważ nie jest to interesująca narracja.

Znaczna część psychologicznego zrozumienia zdobytych w ciągu ostatnich kilku dekad koncentrowała się na naszym silnym związku z narracjami. Odkryliśmy, że ludzki umysł ma sens świata, wymyślając opowieści, aby wyjaśnić, co widzi i doświadcza.

Na przykład psychologowie odkryli coś, co nazywa się podstawowym błędem atrybucji, który odnosi się do naszej tendencji do uznania lub obwiniania osób za wydarzenia, które są dokładniej opisane przez przypadek. Innymi słowy, w dzisiejszych czasach widzimy ludzi i historie. Proces psychologiczny znany jako naiwny realizm, który jest samowystarczalnym założeniem, że widzimy rzeczywistość dokładnie taką, jaka jest, pomaga wzmocnić nasze narracje, wykluczając potencjalnie problematyczne kontratakcje, gdy nasza rzeczywistość jest kwestionowana. Autorzy nazywają to doliną normalnej, w której niezwykłe jest zrozumiałe, przypisując powód z perspektywy czasu. Kiedy zdarza się coś naprawdę nieoczekiwanego, umysł próbuje umieścić go w tak zwanej dolinie normy.

To prowadzi nas do głównego punktu tej dyskusji: hałas jest odporny na narrację. Hałas nie jest przyczynowy i nie jest zgodny z naszymi ustalonymi wzorcami zrozumienia. Jeśli w ogóle istnieje narracja, jest to frustrująca i pozornie bezcelowa, przynajmniej na pierwszy rzut oka. Pozostaje niezauważony, ponieważ nie ma narracji pasującej do głośności. Nasze odpowiedzi są albo całkowitą nieświadomością, albo świadoma edycja, albo uznajemy ją za przykład stronniczości. W końcu uprzedzenie może być skuteczne w narracji. Ma zdolność powodowania zdarzeń.

Z drugiej strony hałas można wykryć jedynie za pomocą analizy statystycznej danych. W obliczu nieprzewidywalności odrzucenia kaucji, przyjęć na studia, przesłuchania azylowe i decyzje o zatrudnieniu, łatwo jest uwierzyć, że wpływają na nie uprzedzenie. Ponadto, jak wcześniej wspomniano, uprzedzenia mogą być znaczącym elementem w niektórych przypadkach. W przeciwieństwie do tego, kiedy cofamy się i patrzymy na te wydarzenia jako całość, ich przypadkowy i chaotyczny charakter staje się widoczny.

Uśredniając liczne, niezależne oceny jednego pytania, możemy zmniejszyć ilość hałasu, który słyszymy.

Zanim przejdziemy, krótko przejrzyjmy wszystko, czego się nauczyliśmy do tej pory, co jest następujące: gdziekolwiek nastąpi ludzki osąd, będzie hałas, a hałas może mieć czasami przerażające i zmieniające życie implikacje, w zależności od sytuacji. I zatem pojawia się pytanie: co możemy zrobić, aby rozwiązać sytuację? Co możemy zrobić, aby obniżyć poziom hałasu?

Powinniśmy zacząć od jesieni 1906 roku, kiedy Francis Galton, polimath i odległy kuzyn znanego ewolucji Charlesa Darwina, złożyli wizytę na targach hrabstwa w Plymouth, aby lepiej zrozumieć ten problem. Spacerując po stoiskach, natknął się na rywalizację w obszarze rozważania wołu. Galton, który był znany z tego, że jest teoretykiem inteligencji, między innymi, słuchał uważnie, ponieważ ponad 800 osób oferowało najlepsze szacunki wagi wołu, co wzbudziło jego zainteresowanie. Nikt nie zidentyfikował odpowiedzi jako 1198 funtów. Po zakończeniu turnieju Galton poprosił, aby organizatorzy dali mu bilety, aby mógł przeprowadzić badania statystyczne na ich temat.

Kiedy szacunki były wyświetlane na wykresie, wydawały się być wszędzie. W różnych i nieoczekiwanych ilościach, tu i tam i wszędzie pomiędzy nimi. Ludzie robili dużo hałasu. Znaczenie szacunków wieśniaków ujawniło jednak Galton coś nieoczekiwanego, gdy obliczył znaczenie szacunków. To było prawie bezbłędne, z jednym funtem wariancji. Jednym z najważniejszych wiadomości jest to, że możemy zmniejszyć szum, uśredniając kilka niezależnych osądów na jeden temat. Podczas swoich badań Galton odkrył zjawisko znane jako mądrość efektu tłumu. Uscumowanie niezależnych ocen od wielu sędziów, a następnie uśrednienie ich odpowiedzi okazało się wiarygodną metodą uzyskiwania czegoś blisko prawdy w setkach różnych sytuacji.

Kiedy poprosisz osoby o oszacowanie ilości galaretki w słoiku, odległość między dwoma losowo wybranymi miastami lub temperaturą za tydzień, ich odpowiedzi będą zróżnicowane i nieprzewidywalne. Zrobią dużo hałasu. Gdy odpowiedzi są uśredniane, hałas w jednej odpowiedzi równoważy sprzeczny hałas w drugiej odpowiedzi. Hałas tła sama się anuluje. Z drugiej strony mądrość tłumu wiąże się z pewnymi ważnymi ograniczeniami. Przede wszystkim każdy sędzia musi być całkowicie niezależny od innych. W przypadku grupy, kiedy postawiasz pytanie dla całej grupy, osoby reagują równie grupy, tak jak na samo pytanie. Ponadto mądrość tłumu jest ważna tylko wtedy, gdy każda osoba rozważa dokładnie tę samą sytuację. Zapytanie każdej osoby o nowe zapytanie nie przyniesie ci nigdzie w życiu.

Wreszcie mądrość tłumu nie chroni przed możliwością uprzedzeń. Ilekroć grupa ma uprzedzenie, takie jak systematyczny błąd w osądu, znaczenie odpowiedzi grupy po prostu się skondensuje i wzmocni to uprzedzenie. Na przykład komitet ds. Zatrudniania, który jest stronniczy wobec kobiet, wydawałby się znacznie bardziej wyraźny, gdy decyzje komitetu w sprawie kandydatów do pracy są zagregowane i uśrednione.

Aby zwalczyć hałas, musisz najpierw sprawić, by był widoczny za pomocą audytu szumu.

Do tego momentu spędziliśmy dużo czasu na dyskusji na temat sędziów i pozornie przypadkowej, a czasem niewyjaśnionej różnorodności kar, które nakładają. Losowy charakter tej niesprawiedliwości nie uniknął uwagi Marvina E. Frankela, sędziego okręgowego Stanów Zjednoczonych w północnym dystrykcie Kalifornii. Na wczesnym etapie swojej kariery Frankel uznał, że był w stanie na przykład skazać skazanego rabusia banku do 25 lat więzienia lub mógł wybrać wyrok jednego dnia w więzieniu. Frankel wierzył, że na jego ostateczną decyzję wpłynęły jego osobiste przekonania, preferencje i uprzedzenia. W 1973 r. Frankel wydał książkę, w której wykazał różnice w karach za przestępstwa, które były zasadniczo identyczne. Jednym z przykładów jest drobny element kontrolny, który otrzymał 30 dni więzienia, a drugi, który otrzymał 15 lat za to, co było w zasadzie tego samego aktu.

Z drugiej strony poszczególne anegdoty mogą być zracjonalizowane. W rezultacie Frankel postanowił opracować portret, który byłby bardziej trwał i metodyczny. Ważną lekcją jest to, że aby zwalczyć hałas, musisz najpierw sprawić, by był widoczny za pomocą audytu szumu. Frankel poprowadził zespół badawczy, który poprosił 208 sędziów federalnych o skazanie przestępców do 16 fikcyjnych scenariuszy w 1981 r. Wyniki zostały opublikowane w czasopiśmie Criminal Justice. Zespół Frankela przedstawił sytuacje każdemu sędziemu osobno, po czym przedstawili różnice w zalecanych krachach sędziów w każdej sprawie, według Frankela. Zgodnie z ustaleniami tych badań i wielu innych, dowody statystyczne wykazały, że zaskakująca różnorodność, a nie spójność była zasadą karną.

Korzystając z technik audytu, Frankel wykazał, że można ustalić ilość hałasu w każdej instytucji, w której pula specjalistów zajmuje się znacząco podobnymi przypadkami. Oto, jak się tym zająć. Przede wszystkim zidentyfikuj swój cel. Zdecyduj, ile zmienności osądu jest dopuszczalne w twojej sytuacji. Jaka jest akceptowalna różnica w płatności sugerowanej przez różnych dostawców roszczeń, które badają tę samą zalaną piwnicę, może być problemem dla dyrektora ubezpieczeniowego. Następnie zbierz swoich sędziów lub roszczenia, w zależności od sytuacji i zapewnij im scenariusze do rozważenia. Upewnij się, że podajesz im liczbowe wyrażenie każdej decyzji, na przykład liczbę lat, które dana osoba wyda w więzieniu lub kwotę, którą spłaci firma ubezpieczeniowa.

Na koniec naszkicuj schemat reakcji sędziów w odniesieniu do twojego bulsee. Rezultatem jest obraz diagnostyczny hałasu w Twojej organizacji. Co zamierzasz z tym zrobić?

Decydująca higiena może pomóc w zmniejszeniu hałasu i jest podobna do normalnej higieny, ponieważ wymaga dyscypliny i środków zapobiegawczych.

Wizualizuj się na stole operacyjnym, gotowym przejść zabieg chirurgiczny. Bezpośrednio przed zasypianiem pod wpływem znieczulenia ogólnego wiodący chirurg podchodzi do zlewu i zaczyna myć ręce. Podnosi ręce mydłem, a następnie biegnie pod gorącą wodą, aby je dezynfekować. Możliwe, że powstrzymała nieznaną liczbę wirusów przed wejściem do ciała z jednym prostym czynem. Możemy zasadniczo zrobić to samo przy użyciu hałasu. Możemy znacznie zmniejszyć ilość hałasu w naszym środowisku, postępując zgodnie z zestawem zasad, które nazywamy higieną decyzji. Jest tutaj jasny komunikat: higiena decyzji może pomóc zmniejszyć hałas, a równie ważna jest regularna czystość, ponieważ wymaga dyscypliny i zapobiegania.

Przede wszystkim wiedza o tym, jak zatrzymać się i myśleć statystycznie przed dokonaniem jakiegokolwiek znaczącego wyboru, jest pierwszym krokiem do ustalenia higieny decyzyjnej - odpowiednik chirurga mycia mydła - jest niezbędny. W poprzedniej sekcji odkryliśmy, że nasze mózgi poszukujące narracji tworzą historie ze wszystkiego, co napotykają. Dostajemy się i podajemy szczegóły sprawy poczucia przyczyny i znaczenia. Pomimo faktu, że jest to naturalna skłonność, służy jako zaproszenie do chaosu. Zamiast tego powinieneś dążyć do przyjęcia tego, co Kahneman nazywa „perspektywą zewnętrzną”, w której umieszczasz każde instancję w kontekście większego zbioru porównywalnych sytuacji.

Weźmy na przykład sytuację, gdy masz nowego dyrektora generalnego w pracy i martwisz się jej zdolnością do bycia skutecznym. Edukacja, reputacja i historia wydajności CEO mogą dostarczyć pewnych wskazówek, ale w tym momencie jest to zboczka skomplikowanych i ewentualnych informacji. Zamiast zaczynać od zera, mniej hałaśliwa metoda przyjrzałaby się wyników z porównywalnych okoliczności. Na przykład możesz dowiedzieć się średniej stawki obrotu CEO w swoim sektorze lub możesz zobaczyć, jak często nowi dyrekto generalni powodują wzrost cen akcji. Opracowując solidne ramy statystyczne, ważne jest, aby unikać zbyt szybkiego wyciągania wniosków.

Wszyscy doceniamy decyzję, która czuje się dobrze, ale chcesz mieć pewność, że wydaje się to odpowiednie z właściwych powodów. Zachowaj przeczucie, że masz na temat szkoły Alma CEO lub intuicji, którą masz na temat tego, co wydarzyło się w jej ostatniej pracy w bezpiecznym miejscu. Zamiast tego zarezerwuj nagrodę emocjonalną za decyzję zgodną z uzasadnioną oceną tego, co jest najbardziej prawdopodobne. Również, jeśli chodzi o skomplikowane i spójne osądy, tworzenie jednego z nich jest emocjonalnie przyjemne, ale przyjemność może prowadzić do błędów w sądzie. Jeśli w ogóle możliwe, podziel trudne sytuacje na odrębne pytania i przekazuj je niezależnym arbitrom. Połączenie połączeń między kadencją CEO a wyceną zapasów Twojej firmy może być fascynującą układanką mentalną, ale może być również całkowicie bez znaczenia. Historia ostrzegawcza stanowi przypomnienie jednego ważnego aspektu higieny decyzyjnej, którą powinniśmy rozważyć.

Bardzo ważne jest, aby sędziowie wspierają redukcję szumów, aby był skuteczny.

Sędzia Frankel odniósł sukces w 1984 roku. Kongres uchwalił ustawę o reformie wyroków, po której szybko nastąpiła wdrożenie surowych wytycznych dotyczących wyroków opartych na badaniu 10 000 rzeczywistych przypadków. Zgodnie z nowymi przepisami sędziowie mogą zbadać jedynie przestępstwo i poprzednią historię pozwanego podczas podejmowania decyzji. Sędzia dałby każdemu wartość liczbową, a wynikowy wynik określiłby zakres potencjalnych kystek, które należy nałożyć. W rezultacie ilość hałasu w skazaniu znacznie się zmniejszyła. Na przykład przed ustawą facet skazany za handel narkotykami mógł spotkać się z szeregiem wyroków od jednego do 10 lat, w zależności od tego, który sędzia został przydzielony do sprawy. Następnie nieprzewidywalność została zmniejszona do okresu kilku miesięcy.

Sędziowie z całego kraju wyrazili niezadowolenie. Spędzili lata, szlifując poczucie sprawiedliwości poprzez studia i doświadczenie, ale nagle ich dyskrecja została zastąpiona podstawowym problemem matematycznym. Najważniejszą lekcją, którą należy oderwać, jest to, że ograniczenie hałasu jest skuteczne, sędziowie muszą być na pokładzie. Ustawa o reformie wyroku została wyrzucona przez Sąd Najwyższy w 2005 r. Z powodu technicznych w ustawodawstwie. Dochodzenie przeprowadzone przez profesora prawa Harvarda Crystal Yang w 4000 spraw karnych, które zostały skazane po uchyleniu ustawy kilka lat później. Różnica między surowymi karami a średnią krajową wzrosła ponad dwukrotnie. Wartości osobiste zostały opracowane jako podstawa kary, co stało się normą. Hałas powrócił na scenę.

Z perspektywy czasu sędzia Frankel i jego zwolennicy nie zrobili ważnego kroku w walce o redukcję hałasu. Nie udało im się doprowadzić sędziów do konsensusu co do ostatecznego celu decyzji. Celem podjęcia decyzji powinna być raczej dokładność niż osobista ekspresja. W porównaniu z krytyką literacką, sportem wyczynowym, filmowaniem lub innym obszarem, w którym różnorodność w punkcie widzenia i stylu sprzyja bogactwu i rozwojowi, heterogeniczność wśród specjalistów oceniających sytuacje, które są zasadniczo identyczne, jest problemem. Błąd radiologii występuje, gdy dwóch radiologów niezależnie ogląda ten sam prześwietlenie i otrzymuje różne ustalenia. Jeden z radiologów był nieprawidłowy. Innymi słowy, zanim sędziowie będą mogli podejść do strzelnicy, muszą najpierw zgodzić się na ten sam cel.

Gdy sędziowie uzgodnią, że dokładność jest najważniejsza, audytorzy powinni poprosić ich o udział w opracowaniu scenariuszy testowych. Nieprzestrzeganie tego zapewnia, że ​​audyt zostanie poddany wrogie badanie. Następnie sędziowie zbadają zakres i finansowy wpływ hałasu. Na przykład Kahneman przeprowadził dochodzenie w sprawie firmy ubezpieczeniowej i stwierdził, że ubezpieczyciele ustalali stawki dla klientów, którzy byli średnio o 55 procent wyższe niż te ustanowione przez firmę. Konieczne było, aby ubezpieczyciele zrozumieli znaczenie zminimalizowania tego hałasu, aby zdali sobie sprawę, że straty z nadmiernego i niedoszacowania trafiły do ​​setek milionów dolarów.

Podczas wdrażania higieny decyzji sędziowie muszą być zaangażowani w sformułowanie realistycznych, specyficznych dla systemu norm, które stanowią kompromis między minimalizacją hałasu a łagodzeniem innych wydatków. Przykłady obejmują wdrożenie prawa „trzech strajków” w Stanach Zjednoczonych, które wymagało uwięzienia dożywotniego dla osób skazanych za trzy przestępstwa w odpowiedzi na rosnący poziom przestępczości. Rozporządzenie zmniejszyło hałas, ale zrobiło to bez uwzględnienia wcześniejszej historii kryminalnej oskarżonego, powagę jej przestępstwa lub zdolności do bycia dobrym obywatelem.

Audyty, czystość, przepisy, nawyki i zapobieganie są ważnymi względami. Redukcja hałasu nie jest dokładnie glamouralną linią zatrudnienia. Ale w tym momencie prawdopodobnie zdałeś sobie sprawę, że hałas ma wysoką cenę. Marnuje pieniądze, promuje niesprawiedliwość i prowadzi do osobistej nieszczęścia dla zaangażowanych osób. Usetruje zaufanie do instytucji takich jak system prawny, zdrowie, edukacja i miejsce pracy. Teraz, gdy go odkryliśmy, naszym obowiązkiem jest to obniżyć.

Hałas kończy się ostatecznym podsumowaniem.

Podstawowym tematem tych banknotów jest to, że losowa i niepożądana zmienność ludzkiej osądu istnieje wszędzie i że płacimy za to wysoką cenę, niezależnie od tego, czy ją rozpoznajemy. Na szczęście możemy zmniejszyć hałas, jeśli przyjęmy nastawienie zapobiegawcze i przestrzegamy zasad redukcji hałasu. Przydatne porady: Skorzystaj z zbiorowej wiedzy, która istnieje w tobie. Po notatce piątej odkryłeś, że uśrednienie kilku niezależnych ocen na jednym pytaniu może pomóc w zmniejszeniu hałasu w tych osądach i zapewnić niezwykle dokładną odpowiedź. Chodzi o to, że jeśli w kółko zadasz sobie to samo pytanie, otrzymasz ten sam wynik. Dać mu szansę. W ciągu następnych kilku dni zadaj sobie następujące pytanie: jaki odsetek lotnisk na świecie znajduje się w Stanach Zjednoczonych Ameryki? Po dodaniu wszystkich odpowiedzi średnia będzie dość cicha i niezwykle bliska rzeczywistości. OSTRZEŻENIE: W tej odpowiedzi jest spoiler: to 32 procent.

Kup książkę - Noise autorstwa Daniel Kahneman, Olivier Sibony i Cass R. Sunstein

Scenariusz BrookPad Zespół oparty na hałasu Daniel Kahneman, Olivier Sibony i Cass R. Sunstein



Starszy post Nowszy post


Zostaw komentarz

Pamiętaj, że komentarze muszą zostać zatwierdzone przed ich opublikowaniem